หนึ่งบุรุษเลือกศาสตราวุธคู่กาย ปลายดาบแหลม กวัดแกว่งทิ่มแทงไม่เว้นแม้แต่บุพการี

หนึ่งบุรุษเลือกมนตร์ดำเป็นคาถาคู่กาย ร่ายเวททำลาย ให้ชีวีทั้งหลายเน่าตายคล้ายเล่นกล

หนึ่งบุรุษเลือกเพชรแท้เงินทองเป็นของคู่กาย ขวักจ่าย โชว์ลวดลายประกายระยิบระยับสลับอำนาจ

หนึ่งบุรุษเลือกความรู้ขั้นสูงคู่กาย กอบโกยหยิ่งทะนง ทำลายผู้โง่เขลาให้คุกเข่ากราบแทบตีน

"กูว่ายังไงพวกมึงก็ต้องพ่ายแพ้แก่ความรัก

ปลายดาบแหลมมิอาจฆ่าคนเพื่อนำพารักแท้

มนตร์ดำมิอาจร่ายให้รักแท้มาปรากฏต่อหน้ามึง

เงินทองเพชรแท้มิอาจซื้อรักแท้อย่างที่แม่มึงให้ได้หรอก

ต่อให้มึงมีความรู้เหนือมนุษยชาติมึงมีวิธีแก้สมการรักแท้หรือไง

ความรักแม่งร้ายแรง ความรักแม่งเจ๋งจริง ผมโดนแม่งเล่นอยู่วะ...............คุณละครับ?

ผมหวังในสิ่งที่ยังไม่เกิดว่ามันต้องสวยหรูและดูดีเพราะผมสามารถทำมันได้ ผมคิดผิด

ผมหวังที่จะนำความรักของผมเดินไปข้างหน้าอย่างมีรากฐานและมั่นคง ผมคิดผิด

ผมหวังที่จะมีความรักที่เข้าใจและยอมให้อภัยกันเสมอ ผมคิดผิด

ผมหวังว่าคนรักของผมจะรักและห่วงใยดูแลผมตลอดไป ผมคิดผิด

ผมหวังว่าสิ่งที่ผมทำให้เธอนั้นจะสามารถทำให้เธอเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีค่า ผมคิดผิด

ผมหวังว่าสักวันเธอจะเห็นคุณค่าในสิ่งที่ผมพร่ำบอกและสั่งสอน ผมคิดผิด

ผมหวังว่าเธอกับผมคงจะคุยกันได้อีกสักครั้ง ผมคิดผิด

ผมหวังว่าหลังจากที่ผมไม่มีเธอชีวิตทั้งชีวิตของผมคงมีสิ่งใหม่ๆเข้ามา ผมคิดผิด

ผมหวังว่าโชคชะตาจะนำพาความรักครั้งเก่ากลับมา ผมคิดผิด

ผมหวังที่จะมีรักที่สวยงามชีวิตที่มีค่าคู่ควรกับใครสักคนความรักที่ไม่ต้องการแม้การจองจำ

ผมไม่กล้าที่จะคิดอีกแล้ว

ไร้รัก ไร้ใจ ไร้หวัง ไร้กาย ไร้เธอ ไร้ค่า

                   ความรักเป็นเรื่องที่เข้าใจยาก และยากที่จะเข้าใจ

         แต่เมื่อใดที่เราเจอรักแท้.....เราคงจะเข้าใจในความรักมากขึ้น

                                                                                papalinky up

จงซาบซึ้งกับความรัก และยอมพลีสติสัมปัชชัญญะให้กับความล้มเหลวที่ความรักเป็นตัวกระทำ

จงย้ำมันสมองอันน้อยนิดเมื่อเทียบมันกับจักรวาลว่าความรักเป็นสิ่งโส-มม เน่าเหม็น น่าสะอิดสะเอียน

จงเรียนรู้ในสิ่งที่ความเน่าเหม็นนั้นสอนเราให้สำนึก

จงตรึกตรอง และจองจำความหยาบคายของความรักให้อยู่ในอณูของไขสันหลัง

จงหลั่งน้ำตาให้กับสิ่งที่เกิดขึ้นแม้มันจะสุขหรือทุกข์เพราะแม่งได้กระทำกับวิญญาณความรักของเราแล้ว

จงเหี้ยกับความรักเพราะความรักมันเหี้ยกับคุณมาก่อนกาลกำเนิด

จงชิงชังในผลที่ได้เพราะมันเป็นสิ่งหลอกลวงและจอมปลอม

จงยอมสูญสลายความเป็นสิ่งมีชีวิตเพื่อไร้ซึ่งความรู้สึก

จงนึกอยู่ทุกย่างก้าวว่ามันทำความฉิบหายมาสู่คุณมากเพียงใด

จงเหลียวหลังมองข้ามหัวไหล่จะเห็นความน่าสะอิดสะเอียดนั้นตามคุณอยู่ตลอดเวลา

...เวลา ซึ่งไม่เคยมีค่าคู่ควรกับความรัก

...เวลา ซึ่งพรากทุกสิ่งไปจากเรา

...เวลา ซึ่งเอาความเป็นตัวตนของคนรักไปจากเข็มที่หมุนวน

...เวลา ซึ่งเส๋งเครงและหัวควย

"เราหนีมันไม่พ้น เพราะฉะนั้น กลมกลืนกับมัน เพราะมันเป็นธรรมชาติ ธรรมชาติมีคุณค่าในตัวมันเสมอ ผมเห็นคุณค่าในสิ่งที่ผมเขียนไปแล้ว คุณก็จะเห็นคุณค่าในสิ่งที่คุณเห็นเช่นกัน แต่มันไม่เหมือนกันหมดทุกคนหรอก"

รูปไม่ต่างไปจากความว่าง
ความว่างไม่ต่างไปจากรูป
รูปก็คือความว่าง
ความว่างก็คือรูป

ความรู้สึก ความคิด และการเลือก
ตัวสติสัมปชัญญะเอง
ก็เป็นเช่นเดียวกับสิ่งนี้

สิ่งทั้งหลายเป็นความว่างที่มีมาแต่แรก
ซึ่งไม่เกิดหรือไม่ถูกทำลาย
มันจึงไม่แปดเปื้อนหรือบริสุทธิ์
ไม่ขึ้นหรือลง

ดังนั้นในความว่างจึงไม่มีรูป
ไม่มีความรู้สึก ความคิด หรือการเลือก
ไม่มีแม้ตัวสติสัมปชัญญะเอง

ไม่มี  ตา หู จมูก
ลิ้น กาย ใจ
ไม่มี สี เสียง กลิ่น
รส สัมผัส หรือสิ่งที่ใจ
จะหยิบฉวยเอาได้
ไม่มีแม้แต่การกระทบของ...ความว่าง

เวลาที่มีเรื่องคิดถึงแต่เพื่อน

เวลาที่มีความสุขคิดถึงแต่ตัวเอง

เวลาที่มีความเหงาคิดถึงแต่คนรัก

เวลาที่มีความทุกข์คิดถึงแต่ศาสนา

เวลาที่มีความมั่งคั่งรำ่รวยคิดถึงแต่จะเป็นนายทุน

เวลาที่มีความโง่เขลาคิดถึงแต่จะเอาความฉลาดจากคนอื่น

"แต่ตลอดเวลามีคนชราสองคนที่คิดถึงแต่เรา"

คุณเคยนั่งSubaruหรือรถเมล์ธรรมดาตรงที่นั่งติดหน้าต่างมั้ย

คุณเคยคิดมั้ยว่าสายลมที่กระทบใบหน้าของคุณมันมีอิทธิพลต่อ

ห้วงความรู้สึกของคุณแค่ไหน

คุณเคยรู้สึกเย็นสบายเวลาสายลมกระทบใบหน้าบ้างมั้ย

คุณเคยรู้สึกเหม็นเวลาที่สายลมหอบกลิ่นแห่งความหม่นหมองมา

กระทบปลายจมูกบ้างมั้ย

คุณเคยโทรศัพท์กับคู่สนทนาแต่ไม่ค่อยรู้เรื่อง

เพราะเสียงสายลมพัดกระทบช่องรับเสียงของโทรศัพท์บ้างมั้ย

คุณเคยมีหยดน้ำไหลเอ่อล้นอยู่เหนือขอบตา

เวลาที่สายลมกระทบม่านตาบ้างมั้ย

"ผมเคย"